میترا (بنیاد شیر و خورشید) در کنار ISAD در دانشگاه توونته از دانشجویان ایران حمایت کرد — در قالب جنبشی جهانی با ۴۱ دانشگاه که خواستار تغییر رژیم و آزادی مردم ایران هستند.
ژانویهی ۲۰۲۶، ایران بار دیگر برخاست. این خیزش هرگز محدود به یک گروه، یک استان یا یک شهر نبود. این بیداری یک ملت بود — ایرانیانی از هر قشر، هر نسل و هر زمینهای، که با یک صدا اعلام کردند دیگر بس است. آنچه بهعنوان یک خیزش آغاز شد، بهسرعت به چیزی بهمراتب بزرگتر بدل گشت: یک انقلاب.
مردم مسالمتآمیز به خیابانها ریختند و برای یگانه چیزی که دههها از آنان دریغ شده بود فریاد برآوردند — آزادیشان. و اینبار، چیزی متفاوت بود. اینبار، مردم زیر پرچم رهبری شاهزاده رضا پهلوی متحد ایستادند. در سراسر کشور، صداها به هم پیوستند: «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده؛ پهلوی برمیگرده.»
آنگاه که شاهزاده در روزهای ۷ و ۸ ژانویه ملت را به کنش فراخواند، ایران پاسخ داد. میلیونها تن، از بزرگترین شهرها تا کوچکترین شهرستانها، به خیابانها آمدند و یکی از شگفتانگیزترین تظاهرات مسالمتآمیز تاریخ این سرزمین را رقم زدند.
پاسخ رژیم، وحشیانه بود.
غیرنظامیان بیسلاح را به آتش کشیدند. معترضان را از فاصلهی نزدیک با شلیک به سر به قتل رساندند. پیکرها ناپدید شدند. کیسههای اجساد در جاهایی روی هم انباشته شد که هیچ خانوادهای نباید مجبور به جستوجوی عزیزانش در آنها باشد. خیابانها بوی خون میداد.
و با اینهمه — ایران درهم نشکست.
رژیم آنان را بیرحمانه سرکوب کرد. اما متوقفشان نکرد.
در برابر وحشت، مردم با شهامتی پاسخ دادند که در کلمات نمیگنجد. در ۲۲ فوریه، دانشجویان بهپا خاستند. در دانشگاه امیرکبیر، در دانشگاه آریامهر و در دانشگاههای سراسر ایران، جوانان ایرانی گرد هم آمدند، پرچم راستین ایران — درفش شیر و خورشید — را برافراشتند و علیه دیکتاتوری شعار سر دادند. نام شاهزاده رضا پهلوی را فریاد زدند. هویت، تاریخ و آیندهی خود را بازپس گرفتند.
آنان نیز بهشدت سرکوب شدند.
و باز هم، این بیرحمی تنها چیزی بزرگتر را شعلهور ساخت.
در دیاسپورا، در پشتیبانی از دانشجویان سرکوبشدهی ایران، در ۲۷ فوریه، انجمن دانشجویان ایرانی برای دموکراسی (ISAD) خیزشی جهانی را آغاز کرد و از دانشگاههای سراسر جهان خواست که در کنار دانشجویان ایران بایستند. ۴۱ دانشگاه به این فراخوان پیوستند.
ما در میترا (بنیاد شیر و خورشید — هلند) با افتخار در کنار ISAD ایستادیم. در میدان O&O دانشگاه توئنته گرد هم آمدیم، شانهبهشانهی همدانشگاهیان خود، تا اطمینان یابیم صداهایی که از تهران، تبریز، اصفهان و فراتر از آن برمیخیزد، در هلند و در سراسر جهان شنیده شود.
این جنبش متحد — از خیابانهای ایران تا حیاط دانشگاههای سراسر جهان — سه پیام روشن را در خود حمل میکند؛ همان پیامهایی که از زبان هر معترض و هر دانشجو طنینانداز است:
تغییر رژیم در ایران.
بهرسمیت شناختن شاهزاده رضا پهلوی بهعنوان رهبر این انقلاب.
فراخوانی به جامعهی بینالمللی برای حمایت و مداخلهای معنادار — چرا که مردمی با دستان خالی، بهتنهایی، از پس ماشین کشتار یک رژیم بیرحم برنمیآیند.
ایران در حال برخاستن است. دیاسپورای ایرانی در حال برخاستن است. و تاریخ، نظارهگر است.
